Przejdź do głównej zawartości

Zwykle dumny jestem, choć żałosny bywam też.

-Więc kimże w końcu jesteś?
– Jam częścią tej siły, która wiecznie zła pragnąc,wiecznie czyni dobro
(J.W. Goethe "Faust")
Kim jestem?

Kupką genów? Miliardem komórek? Może dualistycznym skrawkiem całości składającej się z takich jak ja puzzli?

Takie myśli mnie czasami nachodzą, zresztą myślę że i Wy się nad tym czasem zastanawiacie.

No w końcu kim ja jestem?

Ja widzę to tak.
Jestem sumą doświadczeń, charakteru, pasji i myśli.
Każda sekunda mojego życia kształtuje mnie. Zostawia we mnie swoje piętno.
Każda litera postawiona na papierze. Każde słowo wklepane w komputer.
Każda piosenka ma na mnie wpływ. (tak "Ding-dong song" też)
Każdy koncert. Nawet jeśli jest to któryś koncert tego samego zespołu. Bo każdy koncert jest inny, w innych warunkach, z inną widownią. Nawet nie wyobrażacie sobie jak wielki wpływ ma to kto siedzi obok nas, nawet jeśli jest to obca osoba. Choć oczywiście największy wpływ ma ten kto stoi na scenie. To jakie utwory gra i jaki ma kontakt w tym czasie ze mną- słuchaczką.
Każda rozmowa z drugim człowiekiem. Nie zależnie od tego czy w świecie realnym czy wirtualnym.
Każdy kontakt fizyczny z drugim człowiekiem, choć ten kontakt nie jest dla mnie łatwy. Nie wiem z czego to wynika, ale mam opory przed dotykaniem innych w każdy sposób i przed byciem dotykaną. Dlatego dużym problemem dla mnie jest jazda komunikacją publiczną, zwłaszcza autobusami i tramwajami, gdzie zawsze jest dużo ludzi.
Każde wbrew pozorom błahe wydarzenie. Czasami wydaje się, że to co się wydarzyło nie ma żadnego znaczenia, a tak naprawdę ma wpływ na wiele decyzji, które podejmuję, wiecie trochę jak w efekcie motyla.
Każdy obejrzany film, przeczytana książka. Nawet z najbardziej dennych dzieł coś dla siebie wynoszę.
I te wszystkie składniki tworzą mnie taką jaka jestem tu i teraz. Kreują mnie, rzeźbią jak artysta w bryle gliny.

I tym właśnie jestem.

Komentarze

  1. Interesujące przemyślenia ;) Ładnie napisane 😺 Może pójdziesz w stronę felietonów?

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tak będzie lepiej już to wiem...

Nie rozpieszczam Was postami, nie ma co... ostatni post był w... lutym. Cóż pozostawię to bez komentarza.
Sporo się od tego czasu u mnie zmieniło. Zakończyłam swoją przygodę z przedszkolem. Zaczęłam przygodę ze szkołą, którą też niebawem zamierzam zakończyć (na szczęście). O powodach dla których nie zamierzam kontynuować współpracy w miejscu, w którym pracuję obecnie napiszę kiedy indziej, bo wiecie jak jest... ale na samą myśl o poniedziałku chce mi się wyć.
A co tam jeszcze poza tym?
W sumie bez zmian, dalej jestem no-lifem. ale wiecie co? Zaczęłam to cholera doceniać.
Bo wiecie co odkryłam dzięki zajęciom z psychologii klinicznej (tak, dalej studiuję tu gdzie studiowałam) i książce dr Sandi Mann "Psychologia od środka. Nauka badająca stan umysłu", że jestem jedną z osób, które mają osobowość unikającą, która charakteryzuje się trudnościami w kontaktach społecznych i unikanie ich (skrajna introwersja), mimo dążenia do bycia akceptowanym i pragnienia relacji interpersonalny…

Birds are flying on the Europe skies...

Jest niedziela,  już nie późno, ale jeszcze nie wcześnie. Długo zajęło mi zebranie się w sobie żeby wrócić z nowym postem...
Podejrzewam że ten wpis będzie żałosny w swej formie i narzekaniu,  ale takie mam od dłuższego czasu nastroje...  Po prostu depresja w rozkwicie.
Jak przez ostatnie półtora miesiąca wyglądało moje  Nie-życie? Praca-dom-szkoła. Wpadłam w kierat i nawet w dzień wypłaty nie miałam się  lepiej,  a wręcz patrząc na stan konta czułam się jakby  mi ktoś w twarz dał... Tak wiem,  że młoda jestem, nie mam doświadczenia to czego się spodziewam...  Ale do cholerny...  Chciałabym jednak żyć spokojnie, a nie zastanawiać się czy jeśli po opłaceniu szkoły i innych zobowiązań jeśli  kupię sobie nowe spodnie i buty to czy starczy mi  do następnej wypłaty.  Moje koleżanki ze studiów jak im powiedziałam ile średnio zarabiam pracując w zawodzie były pod wrażeniem,  że jeszcze nie rzuciłam pracy, a wręcz brnę w to kończąc kolejne studia w tym samym kierunku... Cóż póki co pracuję …

נולדתי לשלום

Dzisiaj zacznę piosenką... nieprzypadkową... zanim przejdziesz dalej posłuchaj... wiem, że na 99% nie rozumiesz tekstu bo jest po hebrajsku, ale później Ci to wytłumaczę. Obcuję.



Jak wiesz, albo zauważyłeś nie wypowiadam się na tematy związane z polityką. Raz kłóci się to z moim osobistym ja, które nawet jeśli ma jakieś poglądy dotyczące religii i polityki to nie wdaje się w dyskusje na ten temat z NIKIM, nawet z rodziną, a dwa, trochę z racji wykonywanego zawodu, bo pamiętam jak na studiach licencjackich wykładowczyni powiedziała nam, że nauczyciel nie powinien obnosić się ze swoimi poglądami na te tematy (z czym całkowicie się zgadzam, zresztą gdybym miała dzieci też nie chciałabym, żeby nauczyciel je indoktrynował w tym względzie).

Ale dzisiaj chcąc nie chcąc zahaczę nieco o politykę, bo trudno nie zawadzić.
Wczoraj w Gdańsku wydarzyła się tragedia. Co tu kryć nawet mnie, osobę, która dość chłodnym okiem patrzy na świat i to co się w nim dzieje, to mocno poruszyło. Już samo to, że …